Ísland sé frjálst, međan sól gyllir haf

Ísland sé frjálst, meðan sól gyllir haf, er eitthvað til í þessari frægu ljóðlínu? eða Ísland er ekki lítið land, það er stórasta land í heimi eins og Dorrit forestafrúin okkar sagði. Ég brosi alltaf þegar þetta er spilað í fjölmiðlum en get svo sannarlega verið sammála henni.

Þegar þjóðin fékk sjálfstæði iðaði almenningur af montni, sjálfstrausti og öryggi um að við værum loks viðurkennd sem sjálfstæð þjóð í þessum heimi. Þetta "stórasta land í heimi" var komið til að vera og ætlaði að, jaa sigra heiminn?

Með árunum fer ég að bera meiri virðingu fyrir landinu okkar, sögunni okkar sem er varðveitt vandlega og er mikil. Menningunni okkar sem er sér á báti, gildunum sem eru gamaldags og verður vonandi haldið í sem lengst, fólkið sem er duglegt og hraust, og síðast en ekki síst fallega umhverfinu sem verður ómetanlegra með hverjum mánuðinum sem maður lifir. Það er ástæða fyrir því að Gunnar á Hliðarenda hlýddi ekki skipun um að yfirgefa Island í Njálu. "Fögur er hlíðin svo að mér hefir hún aldrei jafnfögur sýnst, bleikir akrar en slegin tún, og mun eg ríða heim aftur og fara hvergi."  sagði kappinn og stóð við það. Það sem mér finnst skemmtilegast við Ísland er hversu mikið það getur komið manni á óvart. Ég er ekki hrifin af kuldanum en á vissan hátt finnst mér orðið gaman af breytileika veðursins. Fyrir hádegi er sól, eftir hádegi er stórhríð og um kvöldið eru norðurljós í logni og fallegu vetrarveðri. Ég las fréttirnar fyrir nokkrum árum og fattaði þá á hversu yndislega miklu ævintýra landi við búum á.

Lögreglan í Þingeyjarsýslum og Umhverfisstofnun hvetja fólk einkum í dreifbýli til þess að hafa allan vara á þegar það er á ferð útivið. Þessi dýr eru stórhættuleg. Þótt þau virðist klunnaleg geta þau hlaupið hraðar en nokkur manneskja, ekki síst ef þau eru hungruð.


Já það er verið að vara fólk við ísbirnum á landinu. Hversu dásamlega klikkað er það að búa á þessu landi? Þrátt fyrir að við búum á lítilli ævintýra eyju þá eru fjárhagsvandræði að hrjá marga og þessa stundirna ég er að reyna líta björtum augum á erfiðleika Íslands og hugsa um draum minn að sjálfsþurftabúskapur sé tekin upp að nýju í einhverjum stíl. Væri það þó vissulega aldrei hægt nema að vissu leyti í dag en þó óska ég að ég kynni hannyrðir og saumaði föt á mig og börnin, ræktað allt mitt grænmeti, gæti átt kú og hænu og kynni á jurtir.  Ég ætti kannski bara að gerast bóndi og taka mig á orðinu. Nei það er auðvelt að keyra bara bílinn í Nettó og kaupa þetta tilbúið, lífið er auðveldara þannig. Ég væri þó alveg til í að það væri tekið upp í auknum stíl og jafnvel að fólk gefi bara skít í hvað allt er orðið dýrt og segi "fnuss ég sé bara um mig sjálf", ræktar kartöflur og rabbabara í garðinum og fær sér annað slagið ókeypis rabbabaragraut í matinn.

Frá einni sem þykist vilja vera bjartsýnni um kreppuna og sér hvað Ísland er skemmtilegt land stundum.

Guðfinna Árnadóttir


Athugasemdir

Athugasemdir eru á ábyrgđ ţeirra sem ţćr skrá. Landpósturinn áskilur sér ţó rétt til ađ eyđa ummćlum sem metin verđa sem ćrumeiđandi eđa ósćmileg.
Smelltu hér til ađ tilkynna óviđeigandi athugasemdir.

Svćđi

Landpóstur er fréttavefur
fjölmiđlafrćđinema viđ Háskólann á Akureyri. 
KENNARAR OG UMSJÓNARMENN
Birgir Guđmundsson, Hjalti Ţór Hreinsson, Sigrún Stefánsdóttir