Blóðtakan - tímapunktur til góðra verka
Nú er mikið rætt um niðurskurð svæðisstöðva Ríkisútvarpsins sem eðlilegt er þegar landsbyggðin missir þjónustu. Enn eitt höggið er staðreynd og það er hundfúlt. Hitt virðist þó alveg gleymast á hvers ábyrgð það er að staðan er eins og hún er. Það er ekki bara vondu körlunum fyrir sunnan að kenna. Sökin er líka okkar í héraði.
Sá sem hér skrifar starfaði árum saman á svæðisstöð RÚV á Akureyri og var hugsi allan þann tíma yfir efnistökum sumra fréttamanna. Ekki hafa þau batnað að mínu mati, nema síður væri. Hér gefst því ágætis tækifæri til að velta upp ábyrgð fjölmiðlamannanna sjálfra og brýna þá fáu sem eftir lifa til góðra verka.
Arnar Pál Hauksson sem hér var svæðisstjóri lengi og Jóhann Hauksson sem kom í kjölfar hans áttu það sammmerkt með þeim sem hér ritar að líta svo á sem ein helsta gagnsemi svona stöðvar fælist í því að geta hjólað í staðarspillingu og önnur hörð mál af fullum krafti án þess að óttast að fréttamaðurinn yrði rekinn eða hrakinn burt í þeim slag. Fréttamenn hins opinbera njóta nefnilega meiri verndar en aðrir, atvinnuöryggi þeirra hefur hingað til verið meira og þeir ættu að vera frjálsir af hagsmunatengslum ólíkt því sem tíðkast í íslenskum einkageira. Fyrir vikið voru í tíð bæði Arnars Páls og Jóhanns skrifaðar margar ágengar fréttir, fréttir sem breyttu deginum, fréttir sem komu upp um fólk, erfiðar fréttir en fréttir sem skiptu sköpum.
Í seinni tíð hefur þróunin hins vegar orðið þannig að það er eins og búið sé að taka allar tennurnar úr fréttamönnum hér úti á landi. Ég fagnaði þegar Helgi Seljan kom hingað um áramótin en fagnaði stutt, af því að RÚV er eins og það er þarf Helgi að hrökklast aftur suður, nýfluttur norður. Ég mun ekki sjá að það verði mikil áhætta tekin hjá þeim sem eftir lifa á Rúvak..
Svo er annað, að ein ástæða þess að svæðisútvörpin eru skorin nú er að hlustun á þau veldur vonbrigðum og vantar t.a.m. algjörlega í dagskrárgerðinni að reyna að höfða til ungs fólks. Hlustendahópurinn verður eldri og eldri og sjónarhornin verða þrengri og þrengri. Á tímum hnattvæðingar er einkennilegt að maður þurfi að spyrja sig eftir svæðisfréttatíma hjá Rúv hvort það sé stundum hreinlega bannað að hugsa út fyrir Eyjafjarðarsvæðið. Þá er alltaf talað við sama fólkið þar og virðist ráða miklu hvernig fréttamönnum lyndir við viðmælendur, það er hvort kunningsskapur er fyrir hendi milli viðmælanda og fréttamanns. Fréttamenn svæðisútvarpsins hafa sennilega sjaldnast hugsað eins og Pulitzer, sem útskýrði fyrir okkur hvers vegna fréttamenn mega ekki eiga vini. Það er vegna hagsmunanna. Tengsl gera þá vanhæfa til að fjalla um mál.
En margt er gott og má þakka fyrir, starfsmenn svæðisstöðvar rúvak eru duglegir og ósérhlífnir á ýmsan hátt, ég leyfi mér hins vegar að auglýsa eftir stærri heimsmynd og meira hugrekki. Það er ekki alltaf þægileg innivinna að vera alvöru fréttamaður. Það hlýtur stundum að verða algjört skítadjobb – ef menn ætla að standa sig.
- Björn Þorláksson
