Landpósturinn

Í gærkveldi, föstudagskvöldið langa, átti ég alveg stórkostlega stund í kirkjunni.

Fyrst var það kl. 21.oo Kyrrðarstund við krossinn, u.þ.b. klukkustund.

Kirkjukórinn, við orgelundirleik Sigrúnar Mögnu Þórsteinsdóttur,

 

söng nokkra sálma og presturinn sr. Sólveig Halla Kristjánsdóttir las  úr píslarsögu frelsarans, þegar borgararnir vildu láta krossfesta hann, þótt Pílatus fyndi enga sök hjá honum. 
Síðan var alveg sérstök stund þegar öll ljós voru slökkt og kveikt á sjö kertum við látlausan kross og á meðan söng kirkjukórinn sálminn eftir Davíð Stefánsson, Ég kveiki á kertum mínum, og svo var slökkt á kertunum og bara rökkrið, ljósin að utan lýstu aðeins upp á meðan Þráinn Karlsson, leikari, las um síðustu orð Krists á krossinum. 
Að því búnu gat hver og einn farið hljóðlega fram eða setið lengur og íhugað, beðið, eða hugsað fallegar hugsanir. 
Þetta var mjög sérstæð stund þarna, sem ég hef ekki áður átt í kirkjunni.
Þá var komið að tónleikunum, kl. 22.3o.
Það var líka einkanlega fallegt að hlýða á tónleikakórinn Hymnodiu á þessum tíma – miðnæturtónleika.
Það var áfram slökkt í kirkjunni og bara kertaljós við krossinn og eins í kertastjökunum á altarinu svo að það skapaði líka ákveðna stemmningu.  Fyrst fluttu stúlkurnar frægt verk, Stabat Mater, eftir ítalska tónskáldið  G.B. Pergolesi (1710-1736), sem varð aðeins tuttugu og sex ára en náði að semja svona merkilegt tónverk, en textinn er frægt ljóð frá 13. öld um þjáningu Maríu guðsmóður við krossinn þegar Jesú er krossfestur.  Textanum var varpað upp á tjald og gat áheyrandinn þá fylgst með og þar var einnig þýðing sr. Matthíasar Jochumssonar, “Stóð við krossinn mærin mæra/mændi á soninn hjartakæra/Grátin sá, hvar Guð son hékk.”  Þær sungu bæði einsöng og líka saman.  Þær hafa englaraddir, þær Arna, Elvý, Halla, Hildur, Jóna  og Sigrún.
Svo spilaði strengjakvartettinn, Ásdís, Eydís, Lára Sóley og Marcin Lazarz og Sigrún Magna á orgelið Aríu úr svítu nr. 3 í D-dúr eftir J. S. Bach (1685-1750).
Þar næst bættust strákarnir við þeir Hannes, Hjalti, Hjörleifur, Pétur og Sigmundur og öll saman, ein/einn eða tveir fluttu þau tónverkið Ad manus eftir dansk-þýska skáldið D. Buxtehude (1637-1707) og það hefur John Clark þýtt og textanum   því var líka varpað upp á tjald.
Að lokum var sunginn fallegi sálmurinn Ég kveiki á kertum mínum, eftir Guðrúnu Böðvarsdóttur (1902-1936), hún varð heldur ekki gömul,  við fallegan texta Davíðs.  Og Eyþór Ingi stjórnaði þessu öllu saman mætavel.
Þetta var alveg himneskur endir á hreint himneskri kvöldstund.  Þakka ykkur öllum Hymnodíu – mönnum fyrir.